Dat je de aanlijnplicht negeert houdt niet altijd in dat je onrespectvol met de natuur om gaat. Voordat de pups werden losgelaten op de Berenweide, kregen ze daarom ook eerst uitgebreide instructies van Hiddink.
Hiddink, die dit gedeelte van Heemskerkerduin op haar duimpje kent, was helemaal in haar element, de pups keken dan ook vol trots naar hun moeder.
De mollen die zich op de natuurcamping hadden verschanst zochten een goed heenkomen nadat Taikun en ZiZou hun leefruimte grondig hadden geïnspecteerd.
Een dikke tak bracht afwisseling in de werkzaamheden op de Berenweide.
Gelukkig had mama nog iets te drinken meegenomen, want zo’n tak is maar droge kuch.
Veertig jaar lang maakten honden deel uit van dit gezin, verschillende rassen hebben elkaar daarin opgevolgd, en zijn hun hele hondenleventje bij de familie gebleven. Helaas hebben zij het afgelopen jaar afscheid moeten nemen van hun Labrador en Rottweiler, die beiden op 9-jarige leeftijd zijn overleden.
Vooral voor de heer Van den Broek is dit een moeilijke periode geweest, omdat hij de gedachte had opgevat dat hij (nu op pensioengerechtigde leeftijd) te oud was om weer aan een hond te beginnen.
Gelukkig hebben zijn vrouw en kinderen hem weten te overtuigen dat dit onzin was en hem toegezegd, als het dan al ooit nodig mocht zijn, dat zij de zorg voor de hond op zich nemen.
Tien jaar jonger dan een paar uur daarvoor heeft de familie Van den Broek gisteren ons huis verlaten, met in hun armen Hie Dung-Gu’s Tomodachi Banzai.
De zachtaardige, eigenzinnige maar vooral lieve TomTom laat hier een leegte achter, maar we weten dat het goed zit.
Het wordt steeds zwaarder om afscheid te nemen, zowel voor Hiddink als voor ons.
Gisteren was het Shota’s beurt om ons te verlaten.
We hebben lieve stoere Shota naar Amsterdam gebracht, waar hij nog enkele weken zal vertoeven om eind November uit te vliegen naar Ghana. Shota zal daar als waak- en gezinshond gaan fungeren voor de familie Amponsah Nkansa.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar allereerst wat huiverig van was, maar ik heb zelden iemand ontmoet die zo geïnformeerd was over de rasgroep Molossers in het algemeen en het ras Tosa Inu specifiek, als Charles. Charles wilde zo graag een Tosa, dat hij zelfs bereid was naar Japan af te reizen om er daar één te halen. Naast dat hij zo een beetje alle informatie die beschikbaar is over de Tosa had gelezen, heeft hij ervaring met de Engelse Mastiff, de Boerboel en de Rhodesian Ridgeback. Charles houdt van honden en dat is aan alles te merken.
Wij zijn vereerd dat hij een pup uit ons nest heeft gekozen.
Ondanks dat het leven in Ghana, naar ik verwacht, een stuk zwaarder is voor een hond dan in Nederland, geloof ik echt dat Shota daar een prachtig leven gaat krijgen. Een leven met inhoud, waarin Shota zijn skills volledig kan gaan benutten.
Charles heeft beloofd ons op de hoogte te houden over Shota.
Vandaag zijn we met de auto naar de Alkmaarderhout gegaan.
Het was lekker weer, dus daar moet je dan gebruik van maken. Taikun had eerst niet veel zin, maar eenmaal aangekomen in de Hout was daar niets meer van te merken.
Echt doorlopen kun je natuurlijk niet met 4 van die pups aan de lijn; ze “dwarrelen” nog aan de riem waardoor de lijnen verstrikt raken, maar ook worden we met regelmaat staande gehouden door voorbijgangers, die ons complimenten geven over het mooie nestje, in de veronderstelling dat dit het complete nest was.
In de Alkmaarderhout kwamen we veel mensen met honden en kinderen tegen en er viel veel te snuffelen.
Na een korte wandeling door de Alkmaarderhout kwamen we bij de hertjes aan. In eerste instantie leek het alsof de pups geen enkele interesse hadden, ze hadden meer oog voor opwaaiende blaadjes, fietsers, boosters, rollators, hondjes, kinderen en ouders. Alles vonden ze leuk, en al is de ene in eerste instantie wat afwachtender dan de ander in bepaalde situaties, met z’n vieren sta je sterk en alle vreemde dingen werden dus al snel als redelijk normaal geaccepteerd.
Toen werd het tijd om ook eens de andere kant op te kijken: de hertjes kwamen dus in beeld.
Na ons rondje door het Hertenkamp en langs de Kinderboerderij was het weer tijd om naar huis te gaan, maar niet voordat mama Hiddink haar imitatie van een berggeit had gedaan.
Ook ik heb ze gemist, de foto’s tussen de tekst. Gelukkig heb ik voor zolang als nodig een toestel mogen lenen en zullen hier weer met regelmaat nieuwe foto’s verschijnen.
Het puppy album heb ik zojuist even bijgewerkt, met 26 nieuwe foto’s van de afgelopen dagen.
Afgelopen Zondag zijn Hie Dung-Gu’s Sugihara Sempo en Hie Dung-Gu’s Suna no Onna naar hun nieuwe thuis vertrokken.
Aangezien de 6 pups die hier nog waren afgelopen week constant met Hiddink hebben opgetrokken, was dit een moeilijk moment voor haar. ze heeft ze van achter het raam nagekeken en had daarna wat extra aandacht nodig. De 4 pups die bij ons achterbleven eisten al snel haar aandacht weer op, waardoor het ergste leed voor haar toch al weer snel was geleden.
En dat is goed ook, want ook voor Suna en Sempo hebben we een goed thuis gevonden. Zij gaan namelijk samen naar 1 adres in Hengelo en gaan daar in een gezin leven samen met 2 Jack Russels, paarden, koeien en een ezel. De familie Pisano heeft al eerder een Tosa gehad, en hebben gekozen voor Sempo omdat hij qua uiterlijk zoveel op hun vorige Tosa reutje lijkt.
Het leek afgelopen week wel alsof ze het wisten dat ze bij elkaar zouden blijven; meer nog dan anders zochten ze elkaars gezelschap op. Sempo is een lekkere lobbes die zijn pittige zusje Suna goed kan verdragen, het is echt een goed stel samen. Een stel waarbij op termijn bewust een keuze wordt gemaakt om er één te “helpen”, om ongelukjes te voorkomen.
Eerder deze week had ik al melding gemaakt dat mijn fototoestel is verongelukt, ik heb daarom naar een ouder toestel van mij moeten teruggrijpen. Helaas stond de werking van dit toestel me niet goed meer voor de geest en is de foto met Suna, Sempo en Belinda verloren gegaan.
De afgelopen week hebben we ons, naast eerder beschreven zaken, bezig gehouden met verdere socialisatie van de pups. Begin van de week zijn we met alle 6 pups hier aanwezig tegelijk naar het park gegaan, later hebben ze paarsgewijs van uitstapjes mogen genieten.
Zo zijn ze allemaal met Hiddink meegeweest naar het park om daar, in een nieuwe omgeving, geconfronteerd te worden met andere honden. Ook zijn er een paar meegeweest naar het centrum van Heemskerk, dat vonden ze in eerste instantie best eng, maar niet veel later heel interessant; je wordt immers nooit vaak genoeg aangehaald en een koekje bij de dierenwinkel gaat er altijd in. Natuurlijk hebben we ook in de omgeving gewandeld en kwam Maartje met vriendinnen langs om de pups nog eens extra aandacht te geven.
Een groot deel van de dag brengen de pups gezamelijk in de huiskamer door; er wordt dan veel gespeeld en geslapen. Ook Hiddink vindt het prachtig om met haar pups op te trekken en ze liggen met regelmaat met zijn allen, samen met Hiddink, op haar matrasje.
De ergste zoogneigingen zijn voorbij, Hiddink laat het nog maar mondjesmaat toe, maar voor spelletjes met haar pups is ze altijd in.
De pups doen erg hun best om zindelijk te worden, maar dat lukt nog niet altijd; het is moeilijk om 6 van die woelwaters tegelijk in de gaten te houden en ze op tijd naar buiten te dirigeren. Straks, bij een één op één baas/hond situatie verwacht ik dat ze binnen no-time het concept te pakken hebben.
Morgen gaan Suna en Sempo naar hun nieuwe baasjes, eind deze maand volgt Shota.
De pups zijn afgelopen week gemiddeld bijna 20% gegroeid, de kleinsten hadden het grootste aandeel in dit percentage, waardoor het gewicht onderling meer gelijk wordt getrokken. Het gemiddelde gewicht van de pups is nu 9 kilo, waarbij de zwaarste 10 kilo is en de lichtste 8 kilo, het betreft hier de beide dames.
Het karakter van de beestjes ontwikkelt zich verder, maar een echt duidelijk verschil is er eigenlijk niet: ze zijn allemaal gek op kinderen en grote mensen, in eerste instantie toch wat afwachtend naar (grote) vreemde honden en nieuwe dingen en zijn levendig en speels. Ieder probeert op zijn beurt de baas te zijn, maar wordt wanneer ze te ver gaan door Hiddink, de rest van de pups of door ons weer op hun plaats gewezen.
Om zonder navigatiesysteem, wegenkaart, juiste routebeschrijving of enige voor-oriëntatie Amsterdam in te gaan is natuurlijk een beetje dom. Evenals te denken dat 10 minuten parkeren in het Centrum gerust even kan zonder de parkeerautomaat te vullen.
Gevolg was dan ook een slopende tocht door opgebroken Amsterdam met als toetje een parkeerbon.
Maar goed, de dierenarts van het VWA/RVV was zo aardig om op me te wachten, en met een indrukwekkende stempel en handtekening in het paspoortje van Shota kon ik weer huiswaarts keren.
Goed nieuws voor Dierenkliniek Bron: zij zijn niet alleen erkend, maar ook bekend bij het VWA/RVV.
De heer De Kock, official veterinarian van het VWA/RVV, adviseerde wel om maximaal 3 dagen voor het vertrek naar Ghana Shota nog even een gezondheidsonderzoek te laten ondergaan.
Ook Hie Dung-Gu’s Luna heeft sinds vandaag een eigen weblog! Het is voor haar nog even proberen hoe alles werkt, maar ze is nog jong, dus dat gaat wel lukken.
De link Tosa Luna is aan de blogroll en links van deze website toegevoegd.
Het dierenpaspoort is ingesteld in juli 2004 en heeft het reizen met je huisdier binnen de Europese Unie en enkele andere Europese landen vereenvoudigd. Om met een huisdier van en naar deze landen te reizen is een paspoort, een identificatie en een Rabiësvaccinatie voldoende.
De EU heeft echter niets te vertellen over de invoereisen die landen buiten de EU stellen. Hiervoor moet contact opgenomen worden met de ambassade van het betreffende land.
Enkele landen (waaronder Ghana) eisen bij de invoer van honden en katten dat het gestandaardiseerde EU-paspoort wordt gelegaliseerd door een officiële dierenarts die werkzaam is bij de overheid.
In het kort komt het er op neer dat er bepaald moet worden of het paspoort een officieel en geldig document is, en of de behandelende dierenarts een erkende dierenarts is.
Morgenmiddag hebben we een afspraak bij het VWA Regio Noordwest in Amsterdam, om het paspoort van Hie Dung-Gu’s Shota Momotaro te legaliseren. Tot dan blijft het nog een verrassing of Dierenkliniek Bron een erkende dierenartsenpraktijk is. ;)
JD-Wordpress 
